Ինքդ քեզ հարց ես տալիս։ Հետաքրքրությունը վերածվում է անվստահության։ Զգայունությունը՝ տարակուսանքի։ Գուցե՞ մենք այնքան խորն ենք խրվել կոնցեպտուալ սխեմաների մեջ, որ նույնիսկ պարզ զգացողությունը դարձրել են խորթ մեզ համար։ Զգալ՝ առանց վերլուծելու։ Գոյատևել զգայական տարածքում՝ առանց մեկնաբանության կարիքի։

Եվ գուցե հենց այդտեղ է տեղի ունենում բախումը։ Ցուցահանդեսը մարտահրավեր է՝ ոչ թե մեր ինտելեկտին, այլ մեր մաշկին, մեր զգայարաններին, մեր խոցելիությանը, նրան ինչը տեխնոլոգիական աշխարհում մեզ համար դարձել է օտար։ Դու հանկարծ նկատում ես՝ որքան խորթ է դարձել քեզ այն, ինչ մի ժամանակ բնական էր. պարզապես ապրել զգացողությունը։ Ոչ թե հասկանալ, այլ զգալ։ Ոչ թե անվանել, այլ ընդամենը լինել։

Այս տեքստը, որ դու հիմա կարդում ես, նույնպես մարտահրավեր է։ Ոչ թե բացատրելու կամ մեկնաբանելու փորձ, այլ պահի զգացողությունը փոխանցելու։ Գուցե անգամ ոչ թե փոխանցելու, այլ պահպանելու՝ այդ անէական, հազիվ որսալի վիճակը, որ թաքնված է աչքի և մտքի սահմաններից դուրս։

Գրելիս փորձում եմ հավատարիմ մնալ այդ վիճակին։ Դիմադրելով մեկնաբանելու գայթակղությանը, մնում եմ լուռ դիտորդ՝ թույլ տալով, որ տեքստն ինքը դառնա մի նույնպիսի զգացողություն, ինչպիսին ցուցահանդեսն էր։ Ոչ թե հասկանալ, այլ զգալ։ Ոչ թե տեսնել, այլ որսալ ակնարկը՝ որը երբեք բացահայտված չէր, բայց մշտապես ներկա էր։